'Sedih' biarlah bertempat...

Majlis semalam cukup simple...
Asalnya nak buat di park (hehe...nampak Oz-style sikit), tp hujan hingga ke petang...
buat juge di 'park', tp Park Drive (nama jalan sebuah rumah di sini)...
Begitulah, perancangan Allah...

Memang tak mewah, memang tak berwarna-warni mcm majlis2 org lain, duduk pun bersila atas lantai...
biasa saje...
tapi yg 'memewahkan' majlis smlm adalah kemanisan ukhuwwah & ketenangan yg dtg bersama dengannye...

kali pertama (dan mungkin kali terakhir) sy berkesempatan melihat & mendengar beberapa org sahabat menyanyi...
menyanyi utk kami, org2 yg bakal tinggal & meneruskan perjuangan...
saat mereka menyanyi, sy perhati sekeliling sambil sy kira2 bilangan org2 yg bakal tinggal tahun depan...
tak banyak...
sayu sy dlm diam...

tahun pertama...tahun kedua...
setiap tahun sy melihat rakan, teman, sahabat, kakak...balik ke Msia for good...
memang tak sah kalau sy tak menangis...
sedih atas 'perpisahan'...

sy ingat lagi mase sy masih menjadi adik2...
jarang sy melihat 'kakak'2 yg tinggal menangis bila D, cL, Kak M, Kak N, Kak Dd, Kak S, R, N dll BFG...
sy tahu mereka juge pasti sedih,
tp sy tak tahu, atas dasar ape mereka sedih...

kalau dulu sy melihat kepulangan sebagai perpisahan...
sedih bukan kepalang...
sedih tak dapat jumpa lagi...
sedih tak dapat bersama2 lagi...
sedih tak dapat bercakap2 lagi...
sedih tak dapat berkongsi perasaan lagi...
mencurah2 air mata...

begitulah definisi 'sedih' sy yg sempit...

org kata, biar malu bertempat...
sy kata, sedih pun biarlah bertempat...
biarlah ikut syariat...

kematian khadijah & Abu Talib...
dua org penyokong kuat kepada dakwah islam...
rasulullah meraung & menangis...
bukan sebab kematian keluarga...
bukan sebab suami kematian isteri...
tp kecintaan rasulullah kepada dakwah - sedih & gembira Rasulullah adalah kerana dakwah islam...
tentangan kpd islam & penerimaan semakin teruk setelah 'pulangnya' dua figure tadi...

smlm sy sedih juge dlm diam...
tp sedih sy kali ini bile mengira2 bilangan org yg akan tinggal...
sy tak sempat merasai fasa awal di mana dua tiga kerat sj yg nakkan tarbiyyah...
sy mengenal tarbiyyah di fasa org semakin ramai...

dan smlm sy belajar satu perkara;

"setiap pergerakan atau dakwah atau lembaga, betapa kuatnya atau betapa banyaknya kader-kader yang dimilikinya, masih tetap terancam 'bankruptcy'. mengingat dengan berlalunya waktu pasti kadernya akan surut & berkurang, seorang demi seorang, dan di suatu hari pasti akan mengalami kekurangan kader..."

"...bahawa sudah menjadi keharusan bagi kita membentuk kader2 penerus yg kelak akan menjalankan tugas dakwah dan memegang kemudinya, mendidik kader2 berikutnya dan mengisi setiap peluang..." [ar Roqoiq]

sayu sy bila memikirkan nasib masa depan dakwah ini...
hakikatnya, ada Penjaganya...
tp bak kata Syed Qutb dlm Hazaddeen;
sunnatullah, dakwah hanya hidup atas hasil usaha manusia...
dan dakwah juga mati, atas hasil kelalaian manusia...

fikiran sy teringat kpd sebuah negeri yg lain...
nasib yg serupa barangkali...

tp melihat tunas2 baru,
buat sy tersenyum sendiri...
generasi harapan...
yg sedang dibina...

'tugas kita' masih belum selesai...
dan tak akan pernah selesai...

yang tinggal mahupun yang balik ke Msia...

membina sebuah generasi harapan...
agar islam terus diwarisi...
amin.

"Perlu lebih kuat, kerana hidup akan semakin sukar"